(crazy musings from my old bipolar journal, 2008)
i'll be turning 29 this coming november 19, 2008.
bakit ako nagsusulat ngayon? gusto kong i-share ang mga important lessons na natututunan ko sa aking buhay.
kanina,
pasado alas-sais ng gabi,
lumabas ako sa bahay para magpahangin.
kakaiba na naman ang aking nararamdaman. para bang nakukumutan ako ng invisible cloth. wala akong ibang mararamdaman kundi ako at ang mundo.
Pakiramdam ko, kasabay ko sa paghinga ang mundo.
ako at ang mundo ay iisa.
wala akong takot. kahit pa katabi kong nakatambay ang mga tomador sa kanto na di ko naman kakilala.
nakikita ko lang ang gusto kong makita.
naririnig ko lang ang gusto kong marinig.
pakiramdam ko kontrolado ko ang mundo.
natuwa ako.
ang sarap ng pakiramdam.
Familiarity.
i feel at home with myself - again.
for the past five months, i've been taking my pills for my affective bipolar.
but recently, i was advised by my doctor to reduce my pill intake.
ang rason: di ko na kayang mag-cope-up sa realities ng mundo ng normal na tao, so to speak.
ang labo no?
ganito yun.
kaiba sa kaso ng karamihan na may ganitong disorder kung saan karaniwan at madalas late adolescent nag-o-occur ang kanilang bipolar disorder.
sa kaso ko, bata pa lang ako, meron na akong bipolar disorder.
rare case ang sa akin.
di-pangkaraniwan ang sabi ng doktor.
bilang resulta,
nasanay na ako sa ganitong mundo.
i was able to develop my own survival and coping mechanism.
that's why when i underwent my medication,
instead na mas umayos ang kalagayan ko, lalo akong nahirapan.
napansin ko, habang tumatagal ang medication ko, maraming nagbago laluna sa aking pag-iisip. ang mga gamot na iniinom ko ay tinutulungan nya akong dalhin sa "normal way of thinking".
ang kaso, hindi ako familiar sa ganung "normal way of thinking".
hindi ako familiar sa mga stimulus na nakukuha ko from my environment.
for example, in my "own world", whenever i see a fresh flower covered with morning dew in the morning, it gives me that highly euphoric feeling that i can almost feel crawling in my veins. as opposed to when i'm on the normal mode (due to my pills), i only see a physical object. i know that it's beautiful but nothingless.
as i've said, since bata may ganitong disorder na ako, with nature's survival instinct gift, i was able to develop my "own survival and coping mechanism." in short, eto na ang naging "normal" sa akin.
sa 28 years of my existence, ganito na ako. at nakapag-adapt na ako sa mundong ginagalawan nating lahat.
sabi ng mga doctor ko, masuwerte ako.
and i agree.
my God and Nature have blessed me.
Fascinating isn't it?
even my doctor felt like it.
do you think i still need to take my pills?
DANGER NOTE: I STRONGLY ENCOURAGE PEOPLE NOT TO DEVIATE FROM THEIR MEDICATION.
PLEASE CONSULT YOUR PSYCHIATRIST BEFORE DOING ANYTHING.
Wednesday, February 24, 2010
my crazy bipolar life 02. jetro-in-wonderland.
(crazy musings from my old bipolar journal, 2008)
Mahigit dalawang dekada na ang lumipas pero parang fresh pa rin aking memory ang aking first encounter with the unknown.
sa pagkakatanda ko, mahigit dalawang taong gulang pa lang ako,
normal na sa akin na makakita ng mga out-of -this world things.
i just assumed, lahat ng bata ay nakakaranas din ng mga extraordinary things na ito.
Sa napakamurang isipan kong ito hanggang sa mga sumunod pang mga taon ng buhay ko, ito ay naging bahagi ng aking NORMAL na REALIDAD.
At nais ko itong ibahagi ito sa inyo.
naglalakad kami isang gabi ng aking mommy at yaya.
Napakadilim nuon.
wala pang mga streetlights ang aming baryo sa isabela.
Padaan kami sa isang maliit na kalye na tinutubuan ng mga kahoy ng kawayan. Kilala sa baryo namin na may mga nakatirang maligno dito.
Pero mas kilala sa paring pugot habang hawak-hawak ang pugot nitong ulo.
Kaya pagsapit ng gabi,
madalas sa hindi,
iniiwasan o kaya nagtatakbuhan kapag napapadaan sinuman sa lugar na ito.
Pero ng gabing napadaan kami dun, out of nowhere, biglang may sumulpot na isang parang lumang army boot sa aming likuran.
wala syang kapares.
at ang nakapanghihilakbot, lumulundag at naglalakad syang mag-isa.
May sound effects pang kasama na animo'y parang robot habang patay sinding umiilaw ang mga maliliit na butas at lalagyanan ng sintas nito. sobrang nagulat ako. napasigaw ng malakas sa takot.
Sinabi ko ito sa aking mommy at yaya na may sumusunod na sapatos sa likuran namin.
Sa totoo lang, di ko sigurado kung may nakikita din talaga sila.
Pero nagsimula kaming nagtatakbong tatlo.
At naaalala ko clearly, dahil sa bulingit pa ako, nakalambitin ang magkabilang kamay ko sa mga kamay nila. Hinahabol kami ng "lighting-jumping-boot". mabilis ito kahit maliliit ang lundag. Parang sa pelikula ang mga sumunod na eksena, eksaktong napadaan kami sa tapat ng simbahan ng Katolika Independente, sa aking pagkamangha, parang nag-burst yung sapatos na yun ng mapatapat sa simbahan.
WOOOOW!
Magical diba? Parang fantasy adventure sa pelikula.
sa totoo lang,
it might be very strange, weird or scary for other people how my ordinary day goes by but hey i'm living in the most interesting and very stimulating world.
Don't i?
but whatever it is,
at the end of the day,
i really thank my Creator for giving me this very special way of appreciating the Life He has created around me.
Mahigit dalawang dekada na ang lumipas pero parang fresh pa rin aking memory ang aking first encounter with the unknown.
sa pagkakatanda ko, mahigit dalawang taong gulang pa lang ako,
normal na sa akin na makakita ng mga out-of -this world things.
i just assumed, lahat ng bata ay nakakaranas din ng mga extraordinary things na ito.
Sa napakamurang isipan kong ito hanggang sa mga sumunod pang mga taon ng buhay ko, ito ay naging bahagi ng aking NORMAL na REALIDAD.
At nais ko itong ibahagi ito sa inyo.
naglalakad kami isang gabi ng aking mommy at yaya.
Napakadilim nuon.
wala pang mga streetlights ang aming baryo sa isabela.
Padaan kami sa isang maliit na kalye na tinutubuan ng mga kahoy ng kawayan. Kilala sa baryo namin na may mga nakatirang maligno dito.
Pero mas kilala sa paring pugot habang hawak-hawak ang pugot nitong ulo.
Kaya pagsapit ng gabi,
madalas sa hindi,
iniiwasan o kaya nagtatakbuhan kapag napapadaan sinuman sa lugar na ito.
Pero ng gabing napadaan kami dun, out of nowhere, biglang may sumulpot na isang parang lumang army boot sa aming likuran.
wala syang kapares.
at ang nakapanghihilakbot, lumulundag at naglalakad syang mag-isa.
May sound effects pang kasama na animo'y parang robot habang patay sinding umiilaw ang mga maliliit na butas at lalagyanan ng sintas nito. sobrang nagulat ako. napasigaw ng malakas sa takot.
Sinabi ko ito sa aking mommy at yaya na may sumusunod na sapatos sa likuran namin.
Sa totoo lang, di ko sigurado kung may nakikita din talaga sila.
Pero nagsimula kaming nagtatakbong tatlo.
At naaalala ko clearly, dahil sa bulingit pa ako, nakalambitin ang magkabilang kamay ko sa mga kamay nila. Hinahabol kami ng "lighting-jumping-boot". mabilis ito kahit maliliit ang lundag. Parang sa pelikula ang mga sumunod na eksena, eksaktong napadaan kami sa tapat ng simbahan ng Katolika Independente, sa aking pagkamangha, parang nag-burst yung sapatos na yun ng mapatapat sa simbahan.
WOOOOW!
Magical diba? Parang fantasy adventure sa pelikula.
sa totoo lang,
it might be very strange, weird or scary for other people how my ordinary day goes by but hey i'm living in the most interesting and very stimulating world.
Don't i?
but whatever it is,
at the end of the day,
i really thank my Creator for giving me this very special way of appreciating the Life He has created around me.
my crazy bipolar life 01. (as written on vangogh's white wall )
(crazy musings from my old bipolar journal, 2008)
accepting one’s real self is vital to one’s survival.
nature gave each one of us our own unique coping mechanism that once wego against it, most often than not, we will have difficulty surviving this world.
and so i agree.
today is june 6th 2009.
seven months since i wrote my last entry.
the course of my life has definitely took an amazing twists and turns.
HUGE.
after my birthday, weird things started to happen. dahil sa kagustuhan kong ma-control ang mood disorder ko, At dahil na rin sa kagustuhan kong mabigyan ng chance ang effectivity ng bipolar pills. i decided to take it again. unfortunately, i had one of my worst panic attacks.
nasa bakasyon ako sa isabela. bigla akong nagising isang gabi. para akong nalulunod. praning. "take note", i'm taking my prescribed medication.
nakakatakot ang pakiramdam, para akong mawawalan ng hininga. pakiramdam ko mamamatay na ako. sa totoo lang, at this point of time, diko na alam kung bakit ako nagkakaganito. dahil ba sa gamot? one thing is for sure, na-disrupt na yung aking nakasanayang body stimulus.
ang bipolar pills kase supposedly, binabawasan nya ang nararamdaman kong stimulus sa aking katawan. uhmmm.. yun stimilus ko kase sa katawan, masyadong hyper. as in hyper most of the time. kaya laging malikot ang pag-iisip ko.
Unquiet mind.
maya't maya, madampihan lang ng malamig na hangin ang aking katawan, na-a-arouse na ako. yup, you heard it right. hypersexual ako. lagi akong in heat. well, at least i need no longer to take ecstasy pills. haha.(though i haven't tried it yet).
truth is, yung hormones ko ang may problema.
Hormonal imbalance so to speak. Masyadong mataas ang dopamine and serotonin hormone levels sa aking katawan. (mga hormones that maintains our happy state, excitement - basta anything na upper feeling). ang problema sa aking personal na experience, dahil over sa taas nito sa aking katawan, sobrang madali akong mainis, mairita at madalas sa hindi - pikon!
sa totoo lang, ang sabi ng mga experto, delikado ang state na ito. tatlong states kase ang pwede mong puntahan kapag nag-above the normal state ka.
una yung hypomanic state (high ka, pero more or less, pwede kang nasa positive or productive state).
pangalawa, yung manic state naman. (destructive sya pag di na-control, yaikkz. At kapag nangyari yung tuluy-tuloy na shoot-up ng "high state" na ito, dito nagsisimulang mag-crashdown naman ang hormones na ito. ang resulta, negativity to the nth power - anger, hatred, low self-eesteem.
KABLAG!
Depression state ang ending. Ang sad noh?
but it can be definitely prevented naman either with medication or............ without. (take note: this is case to case basis).
sige try kong i-kwento sa inyo yung mga personal kong karanasan sa mga states na ito .
i was diagnosed with bipolar 1 disorder. hallucination is part of it.
but believe it or not, as young as i remember, even before i started to wear my school uniform, I was already experiencing it. before, i thought "mumo" or ghosts were part of the real world. so every now and then, i would normally say, there's a "mumo" somewhere around or near or beside me. ganun lang. parang sixth sense. haha.
little did i know that these things weren't supposed to be real. Ha!
God knows how i struggled to fight my fear everytime i see a "mumo".
maybe if my playmates or yaya or my mommy is not afraid of "mumo" then i wouldn't have this fear towards it. and so, paulit-ulit. minsan araw-araw meron akong mumong nakikita. aaaaaaaaah...
Hmmmmmm... paano ko ba iisa-isahin ang aking mga kwento tungkol sa kanila.
(abangan ang karugtong)
accepting one’s real self is vital to one’s survival.
nature gave each one of us our own unique coping mechanism that once wego against it, most often than not, we will have difficulty surviving this world.
and so i agree.
today is june 6th 2009.
seven months since i wrote my last entry.
the course of my life has definitely took an amazing twists and turns.
HUGE.
after my birthday, weird things started to happen. dahil sa kagustuhan kong ma-control ang mood disorder ko, At dahil na rin sa kagustuhan kong mabigyan ng chance ang effectivity ng bipolar pills. i decided to take it again. unfortunately, i had one of my worst panic attacks.
nasa bakasyon ako sa isabela. bigla akong nagising isang gabi. para akong nalulunod. praning. "take note", i'm taking my prescribed medication.
nakakatakot ang pakiramdam, para akong mawawalan ng hininga. pakiramdam ko mamamatay na ako. sa totoo lang, at this point of time, diko na alam kung bakit ako nagkakaganito. dahil ba sa gamot? one thing is for sure, na-disrupt na yung aking nakasanayang body stimulus.
ang bipolar pills kase supposedly, binabawasan nya ang nararamdaman kong stimulus sa aking katawan. uhmmm.. yun stimilus ko kase sa katawan, masyadong hyper. as in hyper most of the time. kaya laging malikot ang pag-iisip ko.
Unquiet mind.
maya't maya, madampihan lang ng malamig na hangin ang aking katawan, na-a-arouse na ako. yup, you heard it right. hypersexual ako. lagi akong in heat. well, at least i need no longer to take ecstasy pills. haha.(though i haven't tried it yet).
truth is, yung hormones ko ang may problema.
Hormonal imbalance so to speak. Masyadong mataas ang dopamine and serotonin hormone levels sa aking katawan. (mga hormones that maintains our happy state, excitement - basta anything na upper feeling). ang problema sa aking personal na experience, dahil over sa taas nito sa aking katawan, sobrang madali akong mainis, mairita at madalas sa hindi - pikon!
sa totoo lang, ang sabi ng mga experto, delikado ang state na ito. tatlong states kase ang pwede mong puntahan kapag nag-above the normal state ka.
una yung hypomanic state (high ka, pero more or less, pwede kang nasa positive or productive state).
pangalawa, yung manic state naman. (destructive sya pag di na-control, yaikkz. At kapag nangyari yung tuluy-tuloy na shoot-up ng "high state" na ito, dito nagsisimulang mag-crashdown naman ang hormones na ito. ang resulta, negativity to the nth power - anger, hatred, low self-eesteem.
KABLAG!
Depression state ang ending. Ang sad noh?
but it can be definitely prevented naman either with medication or............ without. (take note: this is case to case basis).
sige try kong i-kwento sa inyo yung mga personal kong karanasan sa mga states na ito .
i was diagnosed with bipolar 1 disorder. hallucination is part of it.
but believe it or not, as young as i remember, even before i started to wear my school uniform, I was already experiencing it. before, i thought "mumo" or ghosts were part of the real world. so every now and then, i would normally say, there's a "mumo" somewhere around or near or beside me. ganun lang. parang sixth sense. haha.
little did i know that these things weren't supposed to be real. Ha!
God knows how i struggled to fight my fear everytime i see a "mumo".
maybe if my playmates or yaya or my mommy is not afraid of "mumo" then i wouldn't have this fear towards it. and so, paulit-ulit. minsan araw-araw meron akong mumong nakikita. aaaaaaaaah...
Hmmmmmm... paano ko ba iisa-isahin ang aking mga kwento tungkol sa kanila.
(abangan ang karugtong)
Friday, July 4, 2008
my first bipolar blog
Whew!
katatapos ko lang magsimba ngayon sa u.p. chapel sa diliman
at balak ko sanang mag-jog sa acad oval pero
bigla akong napadaan sa u.p. shopping center para mag-check ng email
at facebook accounts ko.
pero heto ako ngayon at nagsusulat ng tungkol sa aking buhay.
yaikkkzzz... ano ba itong pinaggagawa ko.
hahaha. bahala na.
eniweiz,
ako po si jetro b. rafael.
pangarap maging doktor simula pa bata.
lumaki at
nagtapos ng elementary at high school sa isabela.
Taong 1996.
pumasa sa u.p. diliman at
nagtapos ng pre-med course na b.s. family life and child development.
sabi ng tatay ko, pangarap nyang magkaroon ng anak na lawyer,
pero sabi ng nanay ko, pangarap nyang ituloy ko ang naunsyami nyang
pangarap ng maging duktor.
To please them both,
after kong grumadweyt ng pre-med course ko, naisipan ko namang kumuha
ng pre-requisites para sa kursong law.
man! anglo-saxon american literature ang kinuha ko. wooooow! as in
bumubulwak ang aking dugo. To think na English ang waterloo ko at heto
ako ngayon at nag-aaral ng sinaunang ingles.
Heavy ng trip ko.
Maging duktor at maging lawyer.
Medico-legal ba!
Nalaman ko kaseng konti lang ang doctor-lawyer sa Pinas.
Actually sabi ko sa sarili ko, astig pag natapos ko ang mga ito..
Pagkatapos ng isa o dalawang semester sa pagkuha ng pre-law requirements.
Nakakahiya mang aminin, nag-dropped ako ng mga subjects at bumagsak ng
law aptitude examination sa u.p.
Kaya sabi ko sa nanay at tatay ko, itutuloy ko na lang ang pag-memed.
Summer 2002.
Dalawang buwan bago ang enrolment para sa medical schooling ko,
Pumunta ako sa u.p. vinzons para magpa counsel.
Nalilito pa rin kase ako sa career path ko.
So pinakuha ako ng counselor ng career psychological examination (not
so sure kung ito talaga ang tawag dun).
Ang daming set of exams ang pinakuha.
4-5 na oras bago ko natapos ito.
Pagkalipas ng ilang araw.
bumalik ako para sa assessment ko.
Ang resulta.
Sa arts daw ako pinaka-compatible,
sumunod ang social work related courses.
Sabi ko, e pano po yung pagduduktor ko?
Sabi ng counselor, "its not for you iho".
Lalo akong di makapaniwala nung sinabi nyang sa college of fine arts
daw ako dapat mag-enrol.
Alam mo kung bakit di ako makapaniwala? Sa pagkakaalala ko, wala akong
gaanong background sa arts. Hindi ako nag-dodrowing man lang.
Stick figure siguro pwede pa.
Hay buhay.
Isang linggo bago ang pasukan,
Tandang tanda ko, nasa bahay kaming lahat nun at malapit na kaming maghapunan.
Nanunuod ako nuon ng tv.
Bigla akong tinanong ng nanay ko kung kelan ako magbabayad ng tuition fee.
Marahil nagtataka sya dahil hindi ko pa rin ito hinihingi sa kanya.
Ang totoo nyan, kasama ko kase syang pumila para sa future med school ko.
Sa oras na yun, bigla kong nasabing, "Mey (tawag ko sa nanay ko,
shortcut para sa mommy) sa u.p. na uli ako mag-eenrol".
Lingid sa kanilang kaalaman, nag-apply ako sa u.p. fine arts sa
kursong visual communication. At milagro namang, natanggap ako dito.
Balik sa eksena sa bahay.
Nagulat ang nanay ko. (Usap kami sa Ilocano)..
"aba e di mabuti kung sa u.p. pgh ka."
"Di po sa pgh, sa diliman po".
"ha?, may medicine na ba sa u.p. diliman?"
"sa u.p. fine arts po ako nag-enrol". Mabilis kong sagot.
"ha?" sobrang tulirong sagot ng nanay ko.
"sabi ko po, hindi na po ako mag-memed,
fine arts na po ang kukunin ko". Walang kagatul-gatol kong sagot.
Biglang tumawa ang nanay ko. Akala kase nya nagbibiro ako.
Bigla akong nagseryoso.
Sobrang kumakabog na ang dibdib ko.
Nakatingin na silang lahat sa akin.
Nanginginig na ako sa nerbyos..
Sabay bigla kong sabing, "I'm sorry po, di ko na matutupad ang mga
pangarap nyo sa akin".
Grabe, parang pelikula ang mga sumunod na eksena.
Ang nanay ko na kanina'y naghahanda ng hapunan, ngayo'y humahagulgol
sa hapag-kainan.
Ang tatay ko na kanina'y nakangiti, ngayo'y biglang lumukot ang mukha.
Hay.
Kawawa naman ang mga magulang ko at pinaasa ko sila sa wala.
Walang duktor.
Walang lawyer.
Naiisip ko tuloy.
Napakawalang kwenta ko bang anak?
Pakiramdam ko nung panahon na yun binigo ko sila.
Pero sa loob-loob ko, kailangang patunayan ko sa kanilang hindi ako
nagkamali sa naging desisyon ko.
Anim na taon na ang lumipas simula nung tagpong iyon.
Nagtapos akong CUM LAUDE sa U.P. college of fine arts.
I discovered I was BLESSED with an eye for the arts.
Nakapagtrabaho na sa pelikula, print, tv commercial at ahensya bilang
assistant production designer at art director.
Pero ang piiiiiiiiiiiii…………nakamahalaga sa lahat,
Natagpuan ko na ang aking sarili - ang aking calling, so to speak.
Ang maging ALAGAD NG SINING.
(Sa kasalukuyan, nangongolekta po ako ng mga libro para sa mga batang
mahihirap.
Sa katunayan, meron na po kaming nai-set-up na mini-library ng aking
kaibigan para sa aking barrio sa isabela. Sobrang naniniwala po kase
akong ang pagmumulat sa kahalagahan ng edukasyon ay nagsisimula sa mga
bata.
Kung magiging successful po ito, balak ko po sanang ipagpatuloy ang
pagse-set-up ng mga mini-libraries para sa mga batang nakatira sa mga
liblib na sulok ng bansa.
Sa ngayon po, nasa final editing stage na rin po ako para sa aking
kauna-unahang full-length art film.
At sa mga darating na buwan ay lalabas na rin po ang aking travel
photographs mula sa aking mga paglalakbay sa asya sa pamamagitan ng
isang travel-postcard book.
At ang pinakamahalagang basbas sa aking buhay,
ay ang lubos na pagmamahal, pagkalinga at pagkupkop ng AMANG LUMIKHA,
sampu ng aking pamilya at mga kaibigan sa pagharap at pagtanggap sa
bagong hamon ngayon sa aking buhay -
ang aking pagkakaroon ng bipolar affective disorder
na kamakailan lamang ay clinically
diagnosed ako.
Hanggang sa muling masayang paglalakbay kaibigan).
katatapos ko lang magsimba ngayon sa u.p. chapel sa diliman
at balak ko sanang mag-jog sa acad oval pero
bigla akong napadaan sa u.p. shopping center para mag-check ng email
at facebook accounts ko.
pero heto ako ngayon at nagsusulat ng tungkol sa aking buhay.
yaikkkzzz... ano ba itong pinaggagawa ko.
hahaha. bahala na.
eniweiz,
ako po si jetro b. rafael.
pangarap maging doktor simula pa bata.
lumaki at
nagtapos ng elementary at high school sa isabela.
Taong 1996.
pumasa sa u.p. diliman at
nagtapos ng pre-med course na b.s. family life and child development.
sabi ng tatay ko, pangarap nyang magkaroon ng anak na lawyer,
pero sabi ng nanay ko, pangarap nyang ituloy ko ang naunsyami nyang
pangarap ng maging duktor.
To please them both,
after kong grumadweyt ng pre-med course ko, naisipan ko namang kumuha
ng pre-requisites para sa kursong law.
man! anglo-saxon american literature ang kinuha ko. wooooow! as in
bumubulwak ang aking dugo. To think na English ang waterloo ko at heto
ako ngayon at nag-aaral ng sinaunang ingles.
Heavy ng trip ko.
Maging duktor at maging lawyer.
Medico-legal ba!
Nalaman ko kaseng konti lang ang doctor-lawyer sa Pinas.
Actually sabi ko sa sarili ko, astig pag natapos ko ang mga ito..
Pagkatapos ng isa o dalawang semester sa pagkuha ng pre-law requirements.
Nakakahiya mang aminin, nag-dropped ako ng mga subjects at bumagsak ng
law aptitude examination sa u.p.
Kaya sabi ko sa nanay at tatay ko, itutuloy ko na lang ang pag-memed.
Summer 2002.
Dalawang buwan bago ang enrolment para sa medical schooling ko,
Pumunta ako sa u.p. vinzons para magpa counsel.
Nalilito pa rin kase ako sa career path ko.
So pinakuha ako ng counselor ng career psychological examination (not
so sure kung ito talaga ang tawag dun).
Ang daming set of exams ang pinakuha.
4-5 na oras bago ko natapos ito.
Pagkalipas ng ilang araw.
bumalik ako para sa assessment ko.
Ang resulta.
Sa arts daw ako pinaka-compatible,
sumunod ang social work related courses.
Sabi ko, e pano po yung pagduduktor ko?
Sabi ng counselor, "its not for you iho".
Lalo akong di makapaniwala nung sinabi nyang sa college of fine arts
daw ako dapat mag-enrol.
Alam mo kung bakit di ako makapaniwala? Sa pagkakaalala ko, wala akong
gaanong background sa arts. Hindi ako nag-dodrowing man lang.
Stick figure siguro pwede pa.
Hay buhay.
Isang linggo bago ang pasukan,
Tandang tanda ko, nasa bahay kaming lahat nun at malapit na kaming maghapunan.
Nanunuod ako nuon ng tv.
Bigla akong tinanong ng nanay ko kung kelan ako magbabayad ng tuition fee.
Marahil nagtataka sya dahil hindi ko pa rin ito hinihingi sa kanya.
Ang totoo nyan, kasama ko kase syang pumila para sa future med school ko.
Sa oras na yun, bigla kong nasabing, "Mey (tawag ko sa nanay ko,
shortcut para sa mommy) sa u.p. na uli ako mag-eenrol".
Lingid sa kanilang kaalaman, nag-apply ako sa u.p. fine arts sa
kursong visual communication. At milagro namang, natanggap ako dito.
Balik sa eksena sa bahay.
Nagulat ang nanay ko. (Usap kami sa Ilocano)..
"aba e di mabuti kung sa u.p. pgh ka."
"Di po sa pgh, sa diliman po".
"ha?, may medicine na ba sa u.p. diliman?"
"sa u.p. fine arts po ako nag-enrol". Mabilis kong sagot.
"ha?" sobrang tulirong sagot ng nanay ko.
"sabi ko po, hindi na po ako mag-memed,
fine arts na po ang kukunin ko". Walang kagatul-gatol kong sagot.
Biglang tumawa ang nanay ko. Akala kase nya nagbibiro ako.
Bigla akong nagseryoso.
Sobrang kumakabog na ang dibdib ko.
Nakatingin na silang lahat sa akin.
Nanginginig na ako sa nerbyos..
Sabay bigla kong sabing, "I'm sorry po, di ko na matutupad ang mga
pangarap nyo sa akin".
Grabe, parang pelikula ang mga sumunod na eksena.
Ang nanay ko na kanina'y naghahanda ng hapunan, ngayo'y humahagulgol
sa hapag-kainan.
Ang tatay ko na kanina'y nakangiti, ngayo'y biglang lumukot ang mukha.
Hay.
Kawawa naman ang mga magulang ko at pinaasa ko sila sa wala.
Walang duktor.
Walang lawyer.
Naiisip ko tuloy.
Napakawalang kwenta ko bang anak?
Pakiramdam ko nung panahon na yun binigo ko sila.
Pero sa loob-loob ko, kailangang patunayan ko sa kanilang hindi ako
nagkamali sa naging desisyon ko.
Anim na taon na ang lumipas simula nung tagpong iyon.
Nagtapos akong CUM LAUDE sa U.P. college of fine arts.
I discovered I was BLESSED with an eye for the arts.
Nakapagtrabaho na sa pelikula, print, tv commercial at ahensya bilang
assistant production designer at art director.
Pero ang piiiiiiiiiiiii…………nakamahalaga sa lahat,
Natagpuan ko na ang aking sarili - ang aking calling, so to speak.
Ang maging ALAGAD NG SINING.
(Sa kasalukuyan, nangongolekta po ako ng mga libro para sa mga batang
mahihirap.
Sa katunayan, meron na po kaming nai-set-up na mini-library ng aking
kaibigan para sa aking barrio sa isabela. Sobrang naniniwala po kase
akong ang pagmumulat sa kahalagahan ng edukasyon ay nagsisimula sa mga
bata.
Kung magiging successful po ito, balak ko po sanang ipagpatuloy ang
pagse-set-up ng mga mini-libraries para sa mga batang nakatira sa mga
liblib na sulok ng bansa.
Sa ngayon po, nasa final editing stage na rin po ako para sa aking
kauna-unahang full-length art film.
At sa mga darating na buwan ay lalabas na rin po ang aking travel
photographs mula sa aking mga paglalakbay sa asya sa pamamagitan ng
isang travel-postcard book.
At ang pinakamahalagang basbas sa aking buhay,
ay ang lubos na pagmamahal, pagkalinga at pagkupkop ng AMANG LUMIKHA,
sampu ng aking pamilya at mga kaibigan sa pagharap at pagtanggap sa
bagong hamon ngayon sa aking buhay -
ang aking pagkakaroon ng bipolar affective disorder
na kamakailan lamang ay clinically
diagnosed ako.
Hanggang sa muling masayang paglalakbay kaibigan).
Subscribe to:
Comments (Atom)